Als de wereld wil polariseren doen wij er niet aan mee


Ter voorbereiding op het culturele seizoen sprak ik de muzikant namens Openluchttheater Elsrijk. We kenden elkaar niet. Met zijn grote zwarte ogen keek hij me onderzoekend aan. Zijn snor vormde een dakje boven zijn glimlach. Hij had het Openluchttheater Elsrijk benaderd omdat hij graag met zijn band in het theater wil optreden en pleitte voor verjonging en verbinding. Iets wat we als bestuur al jaren proberen, maar wat niet makkelijk is.
Ons gesprek begon afwachtend, voorzichtig, argwanend zelfs. Ik merkte dat hij onzeker van mij werd en zag mezelf door zijn ogen: een Amstelveense witte succesvolle vrouw; ik ben immers op tv geweest, dan ben je succesvol. Hij noemde enkele namen die ik inderdaad kende en probeerde te doorgronden wie hij was en of het klopte wat hij zei. Terwijl ik naar hem luisterde, merkte ik mijn eigen kritische houding op. Zou ik dat ook gedaan hebben als er een witte man van middelbare leeftijd tegenover me had gezeten? Ons gesprek verdiepte zich. Hij vertelde over zichzelf: was geboren in Oeganda, woonde nu vijfentwintig jaar in Nederland waarvan vier jaar in Amstelveen. ‘In mijn thuisland hadden we niets. Geen geld. Maar wel een kleine zwartwit-tv waarnaar we met zijn allen keken. Mijn oma voedde mij, mijn broers en zussen op.’ ‘Was je gelukkig?’ vroeg ik hem nieuwsgierig. ‘Ja,’ zei hij stellig. ‘Tot mijn twaalfde. Als kind wisten we niet wat we misten.’ Ik perste mijn lippen op elkaar. ‘Dan was je rijker dan ik.’ Het flapte eruit terwijl ik aan de grote huizen dacht waarin ik als meisje woonde.
Hoe zal een jongetje van twaalf zich hebben gevoeld, op school, tussen witte kinderen die hij niet verstaat. Ze hebben ogenschijnlijk alles wat hun hart begeert en zijn - zoals ik dat bij veel kinderen in Amstelveen zie - toch ontevreden. Hoe is het om niet mee te kunnen op schoolreis omdat er geen geld is, om anders te zijn, argwanend bekeken te worden? Ons gesprek ging verder. We bespraken religie, bekenden elkaar dat we beiden als kind als de dood waren voor de duivel en de hel en dat we nu nog slechts in het lot geloven, misschien aangestuurd door hoe je dit fenomeen ook wilt noemen. We zijn niet anders, merkte hij op, maar voor negentig procent gelijk. Glimlachend beaamde ik dat.
Na een uur schudden we elkaar de hand en spraken we af dat zijn band Kyakuwa op 29 augustus in Amstelveen gaat optreden. Beiden hoopten we dat het publiek zal bestaan uit jong en oude muziekliefhebbers. Als de wereld wil polariseren hoeven wij daar niet aan mee te doen, vonden we.
Zet zondag 29 augustus alvast in de agenda: Kyakuwa zal in het Openluchtheater Elsrijk Afro-Soul spelen, met invloeden van funk, pop en jazz.

Jacobine van den Hoek is auteur van historische fictie. Ze schrijft romans over sterke vrouwen in de geschiedenis. Haar laatste roman De liefdes van Marie Curie is recent verschenen en hier te bestellen.
Note: mijn teksten zijn op waarheid gebaseerd en niet door AI gegenereerd.




Opmerkingen